De nieuwe stadsdichter van Rotterdam, Ester Naomi Perquin, heeft haar eerste stadsgedicht geschreven. Een ode op het nieuwgeboren ijsbeertje in Blijdorp, dat na enkele duistere maanden in het hol van moeder (uiteraard vastgelegd op webcam), vorige week aan het publiek in de buitenlucht gepresenteerd kon worden. Dit aardige gedichtje is in de Diergaarde op posterformaat te bewonderen en in alle vestigingen van Bibliotheek Rotterdam gratis te verkrijgen op een grappig vormgegeven postcard.
'Vicks' heet de witte knuffel, want nu Blijdorp door bezuinigingen ernstig bekort wordt in haar subsidies, heeft zij ostentatief besloten de dieren te vernoemen naar haar commerciële sponsors. Deze in principe wanstaltige daad spreekt tot de verbeelding. Ik verheug me op alle schattige jonge diertjes die nog geboren gaan worden, en op alle sponsoren die hier gretig hun naam aan willen verbinden.
Wat te denken van een gorilla die voortaan gewoon Big Mac heet? Weg met Bokito!
Of een deftig doodshoofdaapje met de naam Louis Vuitton? Een Burberry-luipaardwelpje, een Knorr-schildpad en daarnaast een Dieselotter. Mogelijkheden te over!
Welke vogel biedt zich aan voor de naam WC-eend?
Terug naar de stadsdichter met haar ode op Vicks. Ze lift natuurlijk een beetje mee op de mediahype rondom de enige echte oorspronkelijke witte knuffel: KNUT in de zoo van Berlijn. Deze publiekslieveling vond onlangs op zeer tragische wijze de dood.
Ach, ik weet het niet hoor. Volgens mij hebben ijsberen weinig met poëzie. Soms vraag ik me af of ze buiten de onvermijdelijke bordjes NIET AAIEN wel kunnen lezen.
Vandaar hierbij mijn eigen gedicht voor ongeletterden:
Knoet is goed
Vicks is nicks
Niet mee eens? Reageer!
